Urdako tren istripuak lur jota nauka. Etengabe pentsatzen dut biktimez, haien familiez eta horrelako tragedia batek uzten duen sufrimenduaz. Ikaratu egiten nau hainbeste bizitza etenik imajinatzeak, hainbeste besarkada eman ezin daitezkeenak, eta gaur egun beren maiteei negar egiten dietenen hutsunea. Ez dut imajinatu ere egin nahi bizirik atera direnen trauma psikologikoa, epe luzera edo laburrera jasan dezaketen trauma osteko sindromea… Era berean, kezkatzen nau tragedia horrek abiadura handiko trenetan bidaiatu ohi duten pertsonengan beldurra sortu izanak.
Ez dut inoiz AVEn edo Iryon bidaiatu, baina beti pentsatu izan dut 200 kilometro orduko abiadura gainditzeko gai diren makina batzuek segurtasun neurririk onenak izango zituztela.
Akats teknologikoak, intzidentzia errepikariak eta sistemen informaziotik abiatuta hartutako erabakiak aipatzen dira. Ez dakit zer gertatu zen, baina jakin behar dugu.
Nire buruari galdetzen diot: zerk huts egin duen jakin nahi dugu, ala berehala jakin nahi dugu errua nori egotzi behar diogun?
Agian trenbide sistema osoa berrikusi beharko da: teknologia, trenbideen segurtasuna, protokoloak eta profesionalen prestakuntza. Ez dut baieztatzen elementu horiek huts egin dutenik, ikerketak argitu behar du. Erantzukizunak argitzea beharrezkoa da, baina baita egon daitezkeen hutsuneak detektatzea ere, beste tragedia bat saihesteko.
Nire kezka hori oso gertuko dudan pertsona baten testigantzan ere islatzen da. Sevillatik Madrilera joateko AVEa maiz hartzen du. Aspalditik kontatzen dizkit izan dituen gorabeherak, atzo arte sortzen zion segurtasun eza eta beldurra. Orain, gertatutakoaren ondoren, larritasunez egingo dio aurre bi aste barru egingo duen bidaia berriari. Bere bizipenak ez ditu istripuaren arrazoiak argitzen, baina garraio publiko batek bidaiariei erakutsi beharko liekeen konfidantzan pentsarazten dit.
Ez dago hitzik familien mina arintzeko, ezta galdutako bizitzak itzuliko dituen ikerketarik ere. Baina egia jakiteko, erantzukizunak argitzeko eta behar den guztia zuzentzeko eskubidea dugu, Urdan eta Adamuzen.
Ez dut nahi tragedia hau salaketen eta errudunen bidegurutze bihurtzea. Erantzunak, erantzukizunak eta konponbideak nahi ditut. Tren bakoitzaren atzean bizitzak eta familiak daudelako. Eta konfiantza hori ezin da eskatu: merezi behar da.
