Gripea bueltan da. Covid-19a ere bai. Eta orain galdera deserosoa dator: maskarillak ere bueltatuko al dira?
Ba, nik baietz uste dut. Eta ez da ezer gertatzen.
Agian bada garaia musukoak ahaztu nahi dugun pandemia haren ikur moduan ez ikusteko eta diren bezala ikusten hasteko: arnas birusen kutsatze arriskua gutxitzeko beste tresna bat, besterik gabe.
Pandemiaren urteetan gauza batzuk ikasteko aukera izan genuen. Horietako bat oso argi geratu zen: musukoak gure eguneroko bizitzaren parte bihurtu zirenean, gripe kasuak eta beste arnas birus batzuk oso gutxira jaitsi zirela. Konfinamenduen ondorengo hilabete luzeetan, behintzat, hori nahiko nabarmena izan zen.
Ez zen magia izan. Birusen eta gure arnasbideen artean hesi bat jartzen badugu, logikoa da birusei gauzak pixka bat zailago jartzea.
Baina bada denborarekin ahaztu egin zaigun zerbait: SARS-CoV-2arekin kutsatzen garen bakoitzean, covid iraunkorra garatzeko aukera ere badago.
Eta hemen bada niretzat garrantzitsua den zerbait argitzea. Covid-19a eta covid iraunkorra ez dira gauza bera. Bata infekzioa da; bestea, infekzioa pasatu ondoren ager daitekeen gaixotasuna.
Covida pasatzen duten guztiek ez dute covid iraunkorra izango. Askok arazorik gabe egiten dute aurrera. Beste batzuek, ordea, ez dugu horrenbesteko zorterik izan. Euskadin 40.000 lagun inguru gara gaixotasun honekin gaizki bizitzen ari garenak.
Kosta egiten zait ulertzea pertsona askorentzat hura guztia dagoeneko iraganeko kontua izatea. Pandemia amaitu zen, bai. Baina gaixotasun hau dugunontzat, sintomek gure eguneroko bizitzaren parte izaten jarraitzen dute. Gurea gaixotasun kroniko eta sendaezina da.
Eta sintomak oso desberdinak izan daitezke pertsona batetik bestera. Aldatu ere egin daitezke denborarekin. Lana egitea, etxetik ateratzea, erosketak egitea, lagunekin geratzea edo, besterik gabe, egun normal bat izatea ere benetako erronka bihur daiteke.
Horregatik naiz hain astuna «pónselo, póntelo» harekin, HIESaren aurkako kanpaina hartan esaten zen bezala. Hura ere ez genuke ahaztu behar.
Ez dut esaten 2020an bezala berriro bizi behar dugunik. Nahikoa izan genuen orduan. Baina agian azkarregi pasatu gara «kontuz denarekin» esatetik «hemen ez da ezer gertatzen» esatera.
Birus asko dabiltzanean maskarilla jartzea ez zait inolako tragedia iruditzen. Eta sintomak baditugu, jartzea ingurukoak ez kutsatzeko saiakera erraz bat da.
Pixka bat zentzuz jokatzea ere ez da hain txarra.
Eta bestetik, txertaketa dago. Gripearena normalizatuta daukagu, baina covidaren txertoa jartzeko orduan askoz ere gehiago pentsatzen dugu.
Txertatzea norberaren erabakia da, eta bakoitzak hartu behar du berea, eskura duen informazioa kontuan hartuta eta osasun agintarien gomendioei jarraituz. Nire kasuan, nik bai: gripearen aurkako txertoa eta covidarena hartzen ditut.
Ez da beldurrez bizitzea. Ikasi genuela uste dugun hura ez ahaztea baizik.
Izan ere, agian pandemiak ez zizkigun musukoak kajoietan, hautsa hartzen ari den gel hidroalkoholiko potea eta bideodei bat edo beste bakarrik utzi. Beste zerbait ere utzi zigun: prebentzio neurri batzuek arnas birusen transmisioa gutxitzen lagun dezaketela irakatsi zigun.
Eta orain gripea eta covida bueltan direnez, nik maskara kajoitik aterako dut.
Ez atzera egiteko, baizik eta ezer gertatuko ez balitz bezala ez jokatzeko.
